Wszystko sie popaprało. Nic już nie jest tak jak miało być. Wszystkie moje plany legły w gruzach. A ta cisza mnie zabija. Powoli doprowadza bardzo skutecznie do szału. Nic sie nie dzieje, i to wieczne poczucie winy. Stoje w miejscu i nie wiem w którą strone dalej ruszyć. Nie jestem pewna czy nadal chce w tym tkwić, w tym co sie dzieje teraz. Chyba czas na przełom w moim życiu. Obawiam sie jedynie, że może być to wielki błąd którego będę bardzo żałować. Aaaa! Nie wiem jak sie z tego wyleczyć! Nie chce znowu robić głupstw.
Na dodatek zostaje sama. Oczywiście nie dosłownie, bo zawsze jest/będzie ktoś obok mnie, ale wizja samotnej nocy w pustym domu na ten okres czasu mnie przeraża. Pa, pa rodzice.
Dobrze, że już zdrowieje, bo muszę wreszcie zacząć żyć jak człowiek. I skończyć ciągle się przejmować.
Przepraszam za to, że ten journal jest taki gejowski. x/

libe.